Blog

Het griepvirus is sadistisch

Ziek zijn zuigt. Waar ik de meeste griepgolfjes als een soort ninja weet te ontwijken, waren de rollen ditmaal omgedraaid. Hij kwam namelijk precies als zo’n Japanse strijder. Sluipend, doelgericht en meedogenloos. Nee, de golf van afgelopen week had mij hoog op z’n hitlijst staan.

Kort daarvoor had ik E. nog zo gezond als een vis van de bacteriënfabriek die de peuterspeelzaal heet opgehaald. Ik was dan de vis, want ik kreeg E. mee met een snotneus en een zeehondenhoest. Bij hem bleef het daar overigens bij. Bij hem wel. De rest van de griep mocht ik opvangen.

Begrijp me niet verkeerd, dat doe ik graag. Het liefst zou ik al het leed van mijn kind dragen. Maar zoals ik al zei in de intro, ziek zijn zuigt natuurlijk wel. Op maandag ben ik ziek naar huis gegaan. Vaak klinkt dat nog aantrekkelijk ook: ziek thuis zijn. Een dagje niets. Maar iedere keer blijkt maar weer hoe erg ziek zijn zuigt. Ja, dan werk ik nog liever dubbele uren dan dat ik dit heb.

Op dinsdag had ik een ‘yay-momentje’. Het ging namelijk al iets beter. Maar helaas: het griepvirus is als de grootste sadist. Het geeft je nog even hoop, maar slaat dan écht toe. De dag erna (woensdag) klapte de griep namelijk nog harder in. De hele week ben ik nauwelijks uit bed geweest en op dit moment ben ik bang dat ik het weekend ook nog nodig heb om uit te zieken. Uiteraard tijdens het weekend waarin we de verhuisdozen zouden inpakken. Ik zei het je, het griepvirus is sadistisch.

Ik en zijn vader hebben E. om de beurt een week. En ik meen het als ik zeg dat ik mijn kind áltijd liever wel dan niet bij me heb. Maar man, man, man, het had niet veel gescheeld.Ik ben één keer eerder ziek geweest na zijn geboorte. Drama. Blij dat hij niet hier was? Nooit. Maar wat is het toch lekker dat je ziek kan zijn als je ziek bent. Want mét kind kan je net zo goed naar je werk gaan, rust krijg je nooit. Ziek zijn met kinderen is een stuk minder comfortabel. Of ik het zou willen missen? Voor geen goud.

Vond je dit bericht leuk? Sluit je dan ook aan bij meer dan 1.100 moeders uit Arnhem:

Vorige post

Review Studio Memoire

Volgende post

Interview: nieuwe koers voor wandelwagensoos

De schrijver

Lisa

Lisa

Moeder (29) van een twee zonen ('13 & '18). Geboren in oost Nederland maar nu woonachtig in het mooie Arnhem. Heeft een hart voor vrouwen in hun kracht zetten.